கவிதை

தமிழருக்கே இரண்டகத்தை செய்யும் பேதை
திசையெட்டில் வாழ்வதற்கு விடவே வேண்டாம்
தமிழ்மானம் இல்லாதான் வாழு தற்கு
தகுதியில்லான் என்பதினை எண்ண வேண்டும்

தமிழ்மானம் இல்லாதார் தமிழ கத்தில்
திராவிடத்து நச்சுதனை நுழைய விட்டு
தமிழ்மண்ணை மாசாக்கும் செய்கை தன்னை
தணலெனவே நிமிர்ந்திங்கே எதிர்க்க வேண்டும்

ஏர் தந்த சீதனத்தை
பார் கண்ட எளியவர்க்கு
கார் கொண்ட உள்ளத்தால்
சீர் கொண்டு பகிர்ந்தளித்து

பொங்கிடும் அவர் புன்னகையில்
புதுப் பொங்கல் சமைத்திடுவோம் !!!

மஞ்சள் கொத்தோடு
மாமரத்து இலையோடு
இஞ்சித் தண்டோடு
எறும்பூரும் கரும்போடு

வட்டப் புதுப்பானை
வாயெல்லாம் பால்பொங்க
பட்டுப் புதுச்சோறு
பொங்கிவரும் பொங்கலிது

உழைக்கின்ற வன்கைகள்
உயர்வுகளைப் பெற்றிடவே
விழைந்தெழுந்து ஒற்றுமையாய்
வென்றிடுவோம் தோழர்களே!

அலைபாயும் கடல்தனிலே
அணையாத விளக்காவோம்!
நிலையற்றோர் வாழ்ந்திடவே
நெறிபடைப்போம் தோழர்களே!

பிறர் குறைகளைச்
சுட்டிக் காட்டுவதில்
வேறு எந்த உயிர்களும்
அவனை வென்றதாக வரலாறு கிடையாது
என்பதால்!

அவன்
தன் பிழைகளை
என்றுமே
ஏற்றுக் கொண்டதில்லை!

சாதிமதப் பேய்களுக்கு எதிராய் நின்றான்
சவக்குழியைத் தோண்டிஅதைப் புதைப்போ மென்றான்!
பாதிவழிப் பயணத்தில் துணைஇ ழந்த
பாவையர்க்கு மறுவாழ்வை அமைப்போ மென்றான்!
நீதிவழிக் காதலுக்குத் தடைகள் செய்யும்
நீசருக்கு எரிமலையாம் இவரின் தோற்றம்!
நாதியற்ற இனம்போல தமிழர் வீழ்ந்தார்
நடுவழியில் இவன்பாட்டால் எழுந்து நின்றார்!

வல்லதமிழ் ஓங்க வரலாற்றை நன்காய்ந்து
நல்லபுகழ் நுால்களை நல்கியவர்! – வெல்லுதமிழ்
அண்ணல் மறைந்திட்டார்! ஐயகோ! அன்பருளக்
கண்ணீர்க் கடலெனக் காண்!

ஓங்கும் தமிழணிக்கே ஒப்பில் தலைமையினைத்
தாங்கும் மறவர் தமிழண்ணல்! – ஈங்கெழா
நீடுதுயில் கொண்டதுமேன்? ஐயோ!தன் நெஞ்சுடைந்து
பாடுகுயில் தேடும் பறந்து!