நிறத்தைப் போலவே
மனமும் வெள்ளை என்றவளே! – அதில்
கரும்புள்ளியை வைத்துவிட்டு
எங்கே சென்றாய்?

தேனினும் இனிமை
குரல் என்றவளே!
அதைக் கசப்பாக்கிவிட்டு
எங்கே சென்றாய்?

பாலினும் தூய்மை
குணம் என்றவளே! -அதைத்
திரியவைத்துவிட்டு
எங்கே சென்றாய்?

கண்கள் கலங்கிய போதெல்லாம்
என்னைவிட உன்கைகள்
என்கண்களைத் துடைத்தனவே!
இன்றும் கலங்குகிறேன்
உன்கைகளுக்காக ஏங்குகிறேன்!

துவண்டபோது எல்லாம்
தோள்கொடுத்துத் தூக்கியவளே!
இன்றும் துவளுகிறேன்
ஊன்றுகோலாய் நீ எங்கே?

இனியொரு பிறவி வேண்டும்!
இணைந்து தினம் கல்லூரிக்குச்
செல்லும் வரம் வேண்டும்!
கவலைகளின்றிச் சுற்றித்திரிந்திடவே …
வாழ்வதுவும் வேண்டும்!
உன்தோளில் தலைசாய
என்னதவம் செய்வேனோ?


மறுமொழி இடவும்

உங்கள் மின்னஞ்சல் வெளியிடப்பட மாட்டாது தேவையான புலங்கள் * குறிக்கப்பட்டன

Related Posts

அறிமுகம்

வாழ்வி(ய)ல் வசந்தம்!

உள்ளிழுத்து வெளிவரும் – என்
உஷ்ண மூச்சுக் காற்று
இதயத்தின் ரணங்களை
மொழிபெயர்க்கும்!

என் வீட்டு ஜன்னல் கதவு
என் மன ஓலத்தை எதிரொலிக்க
ஒத்தாசை புரியும்!

 » Read more about: வாழ்வி(ய)ல் வசந்தம்!  »

புதுக் கவிதை

காடுகள்

காடுகள் – நம்
வாழ்விடத்தின் கடைகால்கள்
ஆனால்… நாம்
தகர்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

காடுகள் – நம்
உயிர்வளி சேமிப்பகங்கள்
ஆனால்… நாம்
செலவழித்து கொண்டிருக்கிறோம்.

 » Read more about: காடுகள்  »

புதுக் கவிதை

என்னில் கோபுரக் கலசமாய்

உன் விழியில் விழுந்த நொடி
என்னிதயத்துள் காதல் வேர்விட்டதடி
உன் ஒற்றைப் பார்வையில் மனம்
பித்தாகி நான் மயங்க
தூக்கம் தொலைத்த கண்கள் தூர்ந்தே போனதடி
நெற்றிப் புரளுமுந்தன் கற்றைக் குழலினில்
தூளி கட்டியாடத் துடிக்குதெந்தன் மனது.

 » Read more about: என்னில் கோபுரக் கலசமாய்  »