இராவணன் !!

இறை வணக்கம் !

தங்கத் தமிழை அளித்திட்ட
தமிழின் தலைவா முதல்வணக்கம் !
எங்கும் மணந்து கமழ்கின்ற
எழிலே தமிழே என்வணக்கம் !
சங்கம் வைத்துத் தமிழ்வளர்க்கும்
சான்றோர் தமக்கும் தலைவருக்கும்
அங்கம் சிலிர்க்க தமிழ்கேட்கும்
அவைக்கும் என்றன் நல்வணக்கம் !
–
குரு வணக்கம் !

ஆசும் மதுரமும் ஆனந்த சித்திரமும்
பேசும் பெரும்வித் தாரமும் – வீசுபுகழ்ப்
பாட்டரசே ! நான்குகவி பாணரே ! என்குருவே !
சூட்டுகிறேன் பாக்கள் சுடர்ந்து !
–
இராவணன் கம்பனைக் கண்டு கதைக்கின்றான்!

கம்பன் கதையைக் கணித்திட்டான் !
கதையைக் கேட்டோர் களித்திட்டார் !
இம்மண் இருக்கும் வரைபேசும்
இன்பத் தமிழின் புகழ்வீசும் !
எம்மான் என்றார் இராமனையே !
இறைவி என்றார் சீதையையே !
செம்பொன் அருளைப் பெற்றிடவே
செய்த நுாலைப் போற்றுகவே !
.

கற்றோர் மனத்தின் மகிழ்நிலையைக்
கவியில் கூறல் எளிதன்று!
நற்றேன் தமிழின் அழகினையும்
நவின்ற விருத்த எழிலினையும்
சொற்கள் அமைத்த முறையினையும்
சுவையாய்ச் சேர்த்த உவமையையும்
பெற்றோர் வியந்தார் ! தமிழுக்குப்
பெருமை யென்றே தினம்புகழ்ந்தார்!
.

இன்பம் பொங்க அமர்ந்திருந்தார்
எங்கள் கம்ப கவியாழ்வார்!
நன்மை எதுவோ அதைமுதலாய்
நலங்கள் சேர நல்கியவர்!
துன்பம் கூடச் சிலவிடத்தில்
சுகத்தைத் தரவே கவிசெய்தார்!
என்றும் இன்பம் நீடிக்கும்
என்றே நினைத்தே இருக்கையிலே!
.

கண்முன் ஒருவன் வந்துநின்றான்!
கண்கள் கசக்கிப் பார்க்கையிலே
உண்மை வீரம் பொங்குகின்ற
ஒளிரும் உடலைப் பெற்றவனும்
பெண்மேல் ஆசை உற்றவனும்
பேதை போன்று மாண்டவனும்
விண்ணோர் பணிந்த வேங்கையெனும்
இலங்கை வேந்தன் எதிர்நின்றான்!
.

அவனைக் கண்ட கவிகம்பர்
அதிர்ந்து எழுந்து நின்றிட்டார்!
தவங்கள் செய்த முனிவரிடம்
தலையைத் தாழ்த்தி வணங்குதல்போல்
புவனம் வென்ற இராவணனை
போற்றி வணங்கி கவிசொன்னார்!
அவனும் கீழாய்த் தாள்பணிந்தான்!
அருமைக் கம்பர் மனம்நெகிழ்ந்தார்!
.

பேச அமர்வாய் இராவணனே!
பெருமை இலங்கை காவலனே!
வாசம் போன மலர்நோக்கி
வண்டு வருதல் கிடையாது!
வேசம் களைத்து விட்டபின்பு
வீர வசனம் கூடாது!
நேசம் கொண்டு வந்துள்ளாய்
நெஞ்சின் வருத்தம் சொல்என்றார்!
.

விருத்தப் பாவால் விருந்துவைத்தோன்
வெந்த சோற்றின் பதம்பார்த்தான்!
பருத்த உடலைக் கொண்டோனோ
”படித்தோர் போற்றும் பாவலனே!
திருவின் புகழை எனக்களித்தாய்!
திறமை அனைத்தும் சீர்சேர்த்தாய்!
அருமை பெருமை அனைத்தையுமே
அள்ளி கொட்டிப் புகழ்சேர்த்தாய்!
.

சிவனும் திருமால் பிரம்மனையும்
சிறந்த உலகம் மூன்றினையும்
நவகோல், ஐந்து சக்தியையும்
நலிவாய் என்முன் பணியவைத்தாய்!
தவத்தால் பெற்ற வரத்தினையும்
தருக்குச் சேரக் கொடுத்துவிட்டாய்!
எவரும் இணையாய் இலையென்றே
எழுத்தில் கூட்டிக் கதைவடித்தாய்!
.

என்னை வெல்ல எவருமில்லை
என்றே இருந்தேன் இருமாப்பாய்!
பொன்மான் சீதை அவளிடத்தில்
பிணைந்த காதல் உண்மையன்றோ!
நன்மை தீமை அறியாமல்
நயந்து வருதல் காதலன்றோ!
இன்பம் பொங்கும் உலகத்தில்
இதனைப் பிழையாய்க் கொள்வீரோ?
.

விண்ணின் தேவர் வணங்குமென்னை
வீழ்த்தி நின்றான் ஓர்மனிதன்!
பெண்மேல் கொண்ட காதலினால்
பெருமை போமோ சொல்புலவா?“
கண்கள் சிவக்க இராவணனோ
கம்ப னிடத்தில் கேட்டுநின்றான்!
பண்பா டென்னும் நன்னெறியைப்
பண்பாய்ச் சொன்னார் திருக்கம்பர்!
.

”இருவர் நெஞ்சம் கலப்பதையே
இன்பம் பொங்கும் காதலென்பர் !
ஒருவர் மட்டும் நினைத்திருந்தால்
ஒன்றும் அதிலே பழியில்லை!
அருமைக் கணவன் நெஞ்சிருக்க
அவளை வருத்தல் நெறியில்லை!
கருமை நெஞ்சாய் நீயிருந்தாய்
கற்பின் கனலில் அழிவுற்றாய்!
.

எந்தப் புகழைக் கொண்டாலும்
எளிதாய் அழிக்கும் காமப்பேய்!
இந்த உண்மை சொல்வதற்கே
இராமக் காதை வந்ததுவாம்!
சிந்தை கலங்கா இராவணனே
அந்தக் கதையில் மாண்டாலும்
அந்தம் இருக்கும் நாள்வரையில்
அழியா திருக்கும் உன்பெயரே!”
.

என்றே வாழ்த்தி விடைதந்தார்
இன்பத் தமிழின் பெரும்புவலர்!
“அன்றே இதனை அறிந்திருந்தால்
ஆசை தீயை அணைத்திருப்பேன்!
இன்றே அறிந்தேன் உண்மையினை!
என்றன் இறப்பும் உலகிற்கு
நன்றே“ என்று மனமகிழ்ந்தான்
நம்மின் இலங்கை வேந்தனவன்!
.
பிரான்சு கம்பன் விழா கவிதை
17.09.2016