சிங்களப்பாடகி ஓலு வசந்தி

லொக்டவுனில் என்ன செய்தீர்கள்?

நிறைய ஓவியங்கள் வரைந்தேன். நிறைய உணவு வகைகள் சமைக்கக் கற்றுக் கொண்டேன்.

இலங்கையின் இசைத்துறையில் பாடகர்களுக்கிடையில் போட்டி நிலவுகிறதா? நீங்கள் எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்?

போட்டியில்லாத துறைதான் ஏது? எல்லாத்துறைகளில் உள்ளவர்களும் முகம் கொடுக்கும் பிரச்சினை இது. இப்பெரும் தொற்று பாடாய்படுத்தும் இந்நேரத்தில் இவற்றைப் பேசுவது உசிதமில்லைதான். இருப்பினும் சொல்கிறேன்.எதிர்காலத்தில் இன்னும் போட்டிகள் அதிகரிக்கக்கூடிய மோசமான சூழல் உருவாகலாம்.

உங்கள் இலக்குகள் எவை? அவற்றை அடைந்து விட்டதாக கருதுகிறீர்களா?

இலக்குகள் இல்லாமல் இல்லை.ஆயினும், வாழ்க்கை நதியோட்டத்தில் சேர்ந்தே பயணப்பட்டு இதுவரை வந்திருக்கிறேன். விரும்பியோ விரும்பாமலோ, எதிர்பாராமல் வரும் அனைத்தையும் எதிர்கொண்டு, இனிவரும் வாழ்க்கையை நல்லவைகளால் பூரணப் படுத்திக் கொள்வதையே இலக்காகக் கொண்டிருக்கிறேன்.

உங்களால் மறக்கவே முடியாத நிகழ்வென எதைக் குறிப்பிடுவீர்கள்?

நான் தமிழ்நெஞ்சம் இதழுக்காக தந்த புகைப்படங்களில் ஒரு கறுப்பு வெள்ளை நிழற்படமொன்று உள்ளது. ஒலிப்பதிவுக் கூடமொன்றில் என் குரலில் பாடல் பதிவான முதல்நாள் அந்த நிழற்படம் எடுக்கப்பட்டது.

அன்றைய நாளில் மனதில் பொங்கிய சந்தோஷத்தை வார்த்தைகளில் வடிக்க வியலாது. என்னை நானே நேசித்த அந்த தருணத்தை என்னால் மறக்கவே முடியாது.

தமிழ்நெஞ்சம் இதழைப் பற்றிய உங்கள் கருத்து என்ன?

உண்மையில் இந்த இதழ் பற்றி முன்பு அறிந்திருக்கவில்லை. ஆயினும் நீங்கள் சொன்ன பின்பு இணையதளம் சென்று பார்த்தேன். ஆற்றலுக்கு மொழி ஒரு தடையில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். திறமையானவர்கள் எங்கிருந் தாலும் அவர்களைக் கண்டறிந்து, அவர்களை உலகறியச் செய்யும் இதழாசிரியரின் பணி கண்டு வியந்து என் நன்றிகளையும் தெரிவிக்கிறேன். இந்தப் பத்திரிகையின் சிறப்பும் பெருமையும் இந்த நேர்காணல் மூலம், சிங்கள மொழி பேசுபவர்களையும் சென்றடையும் .