வளைந்தகோடால் வரைந்துவைத்த படமா நாடு
—– வாழ்க்கையையே தியாகத்தின் வேள்வி யாக்கி
வளையாத முன்னோர்கள் தீப்பி ழம்பால்
—– வார்த்துவைத்த வார்ப்படந்தான் இந்த நாடு!
முளைவிட்டுத் தானாக முளைத்தெ ழுந்த
—– முட்செடியா இந்தநாடு? மானத் தாலே
தலையுடலை விதைகளாக்கிக் குருதி நீரால்
—– தளிர்க்கவைத்த பன்னீர்ப்பூ இந்த நாடு!

காற்றினிலே மிதந்துவந்து மூக்கிற் குள்ளே
—– கலக்கின்ற நறுமணமா இந்த நாடு?
நேற்றுகளின் பண்பாட்டைச் சுவடாய்த் தாங்கி
—– நிலைக்கவைக்கும் சுவாசந்தான் இந்த நாடு!
வேற்றுமையை எழிலான நிறத்தில் காட்டி
—– வேலிக்குள் பூத்தமலர்த் தொகுப்பா நாடு ?
போற்றுகின்ற சாதிமத எண்ண மொன்றிப்
—– பொலிகின்ற மனத்தொகுப்பே இந்த நாடு!

வெற்றெழுத்தால் உருவான சொல்லா நாடு
—– வெடிக்கை ஒலிக்குறிப்பின் சேர்ப்பா நாடு?
குற்றெழுத்தும் நெட்டெழுத்தும் ஒற்றெ ழுத்தில்
—– குலவிப்பொருள் தரும்சொல்லே இந்த நாடு!
வற்றாத நதிகளாக அன்பு பாய்ச்சி
—– வயல்விளைத்துக் காக்கின்ற தாயே நாடு!
வெற்றுச்சொல் பேச்சின்றி உயிராய்ப் பேணி
—– வியர்வையிலே உயர்த்துவதே சேயின் மூச்சு !


Leave a Reply

Your email address will not be published.

Related Posts

மரபுக் கவிதை

இரயிலிருக்கை விடுதூது

காப்பு கன்னியைக் கண்டதும் காதலென எண்ணுகின்ற என்றன் பதின்ம எழில்வயதில் – அன்றொருநாள் நான்செய்த ஓர்குறும்பை நன்றாகப் பாடுகிறேன் ஊன்செய்தான் காக்க உவந்து ! புதுமை செல்வதையே தூதாய்ச் செலுத்திடுவார் ! என்றாலும் செல்வதெலாம் வெல்லத்தான் சென்றிடுமோ ? – சொல்லுகின்ற தூதைத் திறம்படவே சொல்வதுவே நற்றூதாம் ! Read more…

மரபுக் கவிதை

கண்ணீரின் கதை கேட்க வந்தாயா?

கண்ணீரின் கதை கேட்க வந்தாயா? – காதல் கடலுக்குள் விழுந்தேனே அறிவாயா? பெண்ணாக பிறந்தது பெரும் பாவமா? – பேதை பிணமாகி போனேனே உன் சாபமா? தவம் இருந்தே பசிதான் மறந்தேனே – உயிர் தாய் என்னை ஈன்றதை மறந்தேனே தன்னலம் பாரா தாய்மையின் ஈரம் காய்வதற்குள் உன்னிடம் Read more…

மரபுக் கவிதை

தமிழில் உறைந்து போதல்

பித்தனாய் ஆனேன் பூந்தமிழே – நெறி பிறழாத கவிதைதா பொற்சிமிழே -– உன்னில் மொத்தமாய் ஆவி உடல் மோகனமாய்த் தந்த பின்னே படித்தேன் – கவி – வடித்தேன் நற்றிணையில் தமிழ் மணக்கும் பாராய் – காதல் நர்த்தனங்கள் நிலை கொள்ளும் வேராய் – கை பெற்றணையா தீபமென Read more…